Typy tonerových náplní.

Wymiana małej anteny satelitarnej na większą

Autor: PrintMaster, Opublikował: PrintMaster, spol. s r.o.

Na wielu balkonach i dachach w Polsce wciąż można zobaczyć czasze z logotypami Cyfra+ albo Wizja TV. To relikty początków cyfrowej telewizji satelitarnej w naszym kraju, które pamiętają czasy, gdy kanały nadawano w standardowej rozdzielczości. Po kilkunastu latach, czasem dłużej, ich powierzchnia pokrywa się nalotem rdzy, a mocowanie traci dawną sztywność. Sygnał, który niegdyś docierał bez zakłóceń, dziś potrafi zanikać przy pierwszej większej chmurze. Jeśli planujesz przejść na ofertę 4K u Polsat Box albo Canal+, sama wymiana dekodera nie wystarczy. Potrzebujesz nowego zestawu antenowego, bo stare podzespoły zwyczajnie nie nadążają za wymaganiami współczesnych transmisji.

W tym przewodniku przeprowadzę Cię przez cały proces, od diagnozy starej instalacji, przez dobór nowych elementów, aż po ustawienie czaszy. Pokażę, dlaczego średnica 60 cm to dziś za mało, jakie znaczenie ma typ konwertera i czym różni się samodzielny montaż anteny satelitarnej od pracy doświadczonego montera. Cel jest prosty: stabilny odbiór kanałów HD i 4K z pozycji Hotbird 13°E, a jeśli chcesz także niekodowanych programów z Astry 19,2°E, to również z tej drugiej pozycji orbitalnej.

Antena 60 cm przy transmisjach DVB-S2 i 4K nie daje wystarczającego zapasu sygnałowego na intensywny deszcz.
Do odbioru 4K w Polsce potrzebujesz czaszy o średnicy co najmniej 80 cm, w trudniejszych warunkach 90 cm.
Konwerter dobierasz do liczby dekoderów oraz do tego, czy oglądasz jedną, czy dwie pozycje satelitarne.
Najczęstsze błędy to zbyt słaby uchwyt, krzywy maszt i niedokładne dokręcenie złączy F.

Dlaczego czasza 60 cm nie wystarcza

W czasach Cyfra+ i Wizji TV sygnał nadawano głównie w standardowej rozdzielczości, w starszej modulacji DVB-S. Transpondery pracowały wówczas z większą mocą, a odbiorniki nie wymagały tak dużej dokładności toru antenowego. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Współczesne platformy nadają większość programów w jakości HD i 4K, korzystając z kompresji HEVC oraz modulacji DVB-S2 lub DVB-S2X. Te systemy kodowania oferują lepszą jakość obrazu przy mniejszej przepływności, ale jednocześnie znacznie gorzej znoszą słabszy sygnał. Każdy utracony decybel oznacza ryzyko zrywania obrazu albo zaniku dźwięku.

Czasza 60 cm, popularna w zestawach z końca lat 90. i pierwszej dekady 2000., ma zysk energetyczny niższy o około 2,5–3 dB w porównaniu z czaszami 80 cm. Dla kanałów SD różnica bywa niezauważalna, ale dla transmisji 4K to wąskie gardło, które wychodzi przy pierwszej ulewie. Tłumienie sygnału spowodowane intensywnym deszczem, śniegiem albo grubą warstwą chmur potrafi sięgać 6–10 dB w paśmie Ku, a czasza 60 cm nie ma rezerwy, żeby to skompensować.

Modulacja DVB-S2 i czułość na deszcz

Modulacja DVB-S2 wykorzystuje bardziej złożone schematy konstelacji niż jej poprzedniczka. Tam, gdzie DVB-S potrzebowała stosunkowo niskiego stosunku sygnału do szumu, DVB-S2 wymaga wyższego marginesu, żeby dekoder mógł poprawnie odtworzyć strumień danych. W praktyce oznacza to, że antena musi zbierać więcej energii z satelity, a więc być większa albo ustawiona z większą dokładnością. W polskich warunkach klimatycznych, gdzie intensywne opady zdarzają się kilka razy w miesiącu, ta dodatkowa rezerwa decyduje o tym, czy obraz zostaje stabilny, czy zaczyna się rwać.

Zapas sygnału zamiast iluzji stabilności

Kiedy odbierasz sygnał z rezerwą mniejszą niż 3 dB, każda chmura deszczowa staje się zagrożeniem. Dekoder może wyświetlić komunikat o braku sygnału, a Ty stracisz właśnie końcówkę meczu albo scenę filmu. Czasza 80 cm daje w normalnych warunkach zapas rzędu 4–6 dB, a 90 cm — nawet 6–8 dB. To różnica między spokojnym wieczorem a wieczorem spędzonym na poszukiwaniu przyczyn zaniku obrazu.

Dobór nowej czaszy

Wybór średnicy to pierwsza decyzja po podjęciu decyzji o wymianie. W praktyce sprowadza się do trzech wariantów: 80 cm, 90 cm albo większa, gdy warunki są wyjątkowo trudne. Czasze stalowe i aluminiowe zachowują się podobnie pod względem odbioru, choć aluminium jest lżejsze i łatwiej je zamontować na słabszym uchwycie.

80 cm jako najczęstszy wybór

Czasza 80 cm, na przykład model ASC-800M o wymiarach 799 × 720 mm i zysku energetycznym sięgającym 38,5 dB dla górnej części pasma Ku, to dziś najpopularniejszy wybór w polskich instalacjach domowych. Sprawdza się w miastach, na przedmieściach i w mniejszych miejscowościach, gdzie widok na południe nie jest ograniczony przez wysokie budynki albo drzewa. Jej zaletą jest też kompaktowa forma, dzięki której mniej rzuca się w oczy na balkonie albo na elewacji.

Kiedy sięgnąć po 90 cm

Czasza 90 cm towarzyszy zwykle dwóm sytuacjom. Pierwsza to montaż w miejscu z ograniczonym widokiem na satelitę, na przykład przy drzewach, które latem gęsto się zazieleniają, albo w otoczeniu wysokich kominów. Druga to planowany odbiór z dwóch pozycji jednocześnie, gdzie różnica kątów wymaga nieco większej powierzchni zbierającej. W obu przypadkach dodatkowe 10 cm średnicy daje około 1,5 dB zapasu, a to w praktyce przekłada się na brak zrywania obrazu podczas kilkugodzinnej ulewy.

Konwerter LNB — typy i zastosowanie

Konwerter, nazywany też LNB (Low Noise Block), to niewielkie urządzenie umieszczone w uchwycie na końcu ramienia czaszy. Jego zadanie to odbiór sygnału odbitego od lustra anteny, wzmocnienie go i zamiana na niższe częstotliwości, które można przesłać kablem koncentrycznym. W paśmie Ku mamy do dyspozycji zakres 10,7–12,75 GHz, który po konwersji trafia do odbiornika jako 950–2150 MHz. Rodzaj konwertera dobierasz do liczby dekoderów i liczby odbieranych pozycji satelitarnych.

Single, Twin i Quad

Konwerter Single ma jedno wyjście i obsługuje jeden dekoder. To rozwiązanie dla kogoś, kto ma jeden telewizor i nie planuje nagrywania. Konwerter Twin ma dwa niezależne wyjścia, dzięki czemu możesz podłączyć dwa dekodery albo jeden z funkcją nagrywania, która wymaga jednoczesnego odbioru dwóch kanałów. Konwerter Quad, z czterema wyjściami, to standard w domach jednorodzinnych, gdzie sygnał ma trafić do kilku pokoi. Wszystkie te modele współpracują bezpośrednio z dekoderem, bez dodatkowych przełączników.

Unicable i dCSS

Konwerter Unicable, nazywany też SCR, to rozwiązanie dla budynków, w których trudno poprowadzić kilka kabli. Pierwsza generacja (norma EN50494) pozwala przesłać do 4 sygnałów po jednym przewodzie koncentrycznym. Druga generacja, dCSS (norma EN50607), obsługuje nawet 24 lub 32 niezależne sygnały, a przy tym pozostaje kompatybilna wstecz ze starszymi dekoderami. Wadą tego rozwiązania jest konieczność posiadania dekodera obsługującego protokół Unicable.

Monoblock dla dwóch pozycji

Jeśli chcesz odbierać jednocześnie Hotbirda i Astrę, najprostszym rozwiązaniem jest konwerter monoblock. To dwa konwertery w jednej obudowie, ustawione pod kątem 6°, który odpowiada odległości obu pozycji na orbicie. W wersji Twin ma dwa wyjścia, w wersji Quad cztery. Wymaga czaszy o średnicy co najmniej 80 cm, żeby oba konwertery mogły prawidłowo zbierać sygnał z lusterka.

Kabel koncentryczny i złącza

Sygnał z konwertera do dekodera płynie kablem koncentrycznym o impedancji 75 Ω. W domowych instalacjach najczęściej stosuje się przewód RG6 z żyłą miedzianą lub stalową pokrytą miedzią, podwójnym ekranowaniem (folia alu plus oplot z drucików) i zewnętrzną powłoką PVC odporną na promieniowanie UV. Średnica zewnętrzna takiego kabla to zwykle około 6,5–7,0 mm, a żyła centralna ma 1,0–1,02 mm.

Złącze F i uszczelnienie

Na końcach kabla montuje się złącza F. W instalacjach zewnętrznych lepiej sprawdzają się złącza kompresyjne niż nakręcane, bo tworzą trwalsze połączenie odporne na wilgoć i wibracje. Montaż złącza kompresyjnego wymaga ściągacza izolacji, noża do cięcia oplotu i zaciskarki. Żyła centralna powinna wystawać 2–3 mm ponad krawędź złącza, a ekran nie może dotykać żyły, bo to najkrótsza droga do zwarcia i zaniku sygnału. Po założeniu złącza warto sprawdzić ciągłość obwodu prostym miernikiem.

Uchwyt, maszt i mocowanie

Nawet najlepsza czasza nie spełni swojej roli, jeśli zostanie zamontowana na chwiejnym uchwycie. W instalacjach domowych najpopularniejsze są uchwyty ścienne w kształcie litery L, z odległością od ściany 25, 30, 40 albo 45 cm. Na balkonach sprawdzają się uchwyty zaciskane do barierki, o długości ramienia 25–40 cm. Do kominów i murów stosuje się obejmy stalowe ocynkowane.

Średnica masztu i kołki

Większość uchwytów jest przystosowana do masztu o średnicy 38 mm, choć spotyka się też modele na rury 32 mm albo 50 mm. Maszt musi stać idealnie pionowo — sprawdza się to poziomicą przyłożoną do dwóch prostopadłych płaszczyzn. Każde odchylenie od pionu przenosi się na błąd w elewacji, a potem utrudnia ustawienie anteny na satelitę. Do ściany murowanej używa się kołków rozporowych 10 albo 12 mm, a do ścian ocieplonych styropianem — specjalnych tulei, które przenoszą ciężar czaszy na mur, a nie na warstwę izolacji.

Rozstaw śrub i sztywność

Czasza 80 cm z konwerterem i uchwytem waży zwykle od 5 do 8 kg. Podmuchy wiatru potrafią zwielokrotnić tę siłę, dlatego mocowanie musi być sztywne. Po przykręceniu całości każdy element powinien być dokręcony mocno, ale bez używania nadmiernej siły, która mogłaby zdeformować uchwyt. Śruby regulacyjne azymutu i elewacji dokręca się dopiero po końcowym ustawieniu, kiedy sygnał jest już na maksymalnym poziomie.

Ustawienie anteny na satelitę

Po zamontowaniu czaszy i podłączeniu kabli przychodzi czas na ustawienie anteny. W Polsce sygnał z pozycji Hotbird 13°E dociera z kierunku południowego pod kątem elewacji mieszczącym się w granicach 28–33°, a z pozycji Astra 19,2°E pod nieco innym azymutem. Konwerter wymaga też lekkiego obrotu względem pionu, nazywanego skosem, którego wartość zależy od lokalizacji.

Bez miernika satelitarnego

Jeśli nie masz miernika, możesz ustawić antenę metodą orientacyjną. W pierwszym kroku ustawiasz elewację na podziałce z tyłu czaszy, korzystając z tabeli kątów dla swojego miasta. Potem kierujesz czaszę mniej więcej na południe, lekko ją obracając w poziomie. Podłączasz dekoder do telewizora, włączasz wyszukiwanie kanałów i obserwujesz pasek jakości sygnału w menu dekodera. Powolne ruchy anteną o ułamki stopnia, raz w azymucie, raz w elewacji, pozwalają znaleźć punkt, w którym jakość rośnie.

Z miernikiem satelitarnym

Doświadczeni monterzy używają miernika satelitarnego podłączanego między konwerter a kabel. Urządzenie pokazuje w czasie rzeczywistym wartości SNR, MER i BER, a modele z wbudowaną listą transponderów automatycznie rozpoznają satelitę. Dzięki temu ustawienie trwa zwykle 5–10 minut, a wynik jest dokładniejszy niż przy metodzie orientacyjnej. Miernik wypożycza się w wypożyczalniach sprzętu albo u lokalnych instalatorów, co jest rozsądnym rozwiązaniem przy jednorazowej wymianie.

Samodzielnie czy z monterem

Wymiana zestawu antenowego to praca, którą można wykonać samodzielnie, gdy ma się dostęp do miejsca montażu i podstawowy zestaw narzędzi. Własnoręczna praca pozwala zaoszczędzić na kosztach usługi i daje pełną kontrolę nad doborem elementów. Wymaga jednak wygospodarowania kilku godzin i akceptacji ryzyka, że przy pierwszej próbie trafisz na niewłaściwą pozycję albo źle dokręcisz złącze.

Skorzystanie z usługi montera ma sens, gdy mieszkasz na wysokim piętrze bez balkonu, gdy masz dach pokryty dachówką, do której nie chcesz wchodzić sam, albo gdy zależy Ci na odbiorze z dwóch pozycji jednocześnie. Monter z miernikiem ustawi antenę w kilkanaście minut, a Ty zyskasz gwarancję prawidłowego montażu. Wielu instalatorów oferuje też usługę demontażu starego zestawu, co przy antenie zamontowanej na wysokości bywa równie ważne jak sama wymiana.

Najczęstsze błędy i jak ich uniknąć

Pierwszy błąd to pozostawienie starego kabla koncentrycznego. Przewód, który przez 15 lat wisiał na elewacji, zwykle ma już uszkodzoną powłokę, skorodowany oplot albo złączki, w które wdała się wilgoć. Wymiana samej czaszy i konwertera, bez wymiany kabla, rzadko przynosi oczekiwany efekt. Drugi błąd to zbyt krótki maszt, który zmusza do montażu czaszy zbyt blisko ściany albo poniżej linii balkonu.

Trzeci błąd to oszczędzanie na uchwycie. Uchwyt za kilkanaście złotych wytrzyma pierwszy podmuch wiatru, ale przy regularnych wichurach zacznie się odkształcać, a antena straci ustawienie. Czwarty błąd to rezygnacja z poziomicy przy montażu masztu. Nawet niewielkie odchylenie od pionu, rzędu 2°, przekłada się na błąd w elewacji, który utrudnia znalezienie satelity. Piąty błąd to zbyt mocne dokręcenie śrub regulacyjnych przed końcowym ustawieniem, co prowadzi do deformacji uchwytu albo uszkodzenia gwintu.

Szósty, często pomijany błąd to niedokładne założenie złączy F. Żyła centralna, która wystaje zbyt daleko albo jest lekko wygięta, potrafi uszkodzić gniazdo w dekoderze. Oplot dotykający żyły to zwarcie i całkowity brak sygnału. Po założeniu każdego złącza warto je delikatnie pociągnąć i obejrzeć od czoła, żeby mieć pewność, że montaż jest prawidłowy. Złącza kompresyjne eliminują większość tych problemów w dłuższej perspektywie.

Po zakończeniu montażu warto zostawić sobie niewielki zapas kabla przy konwerterze, na wypadek gdyby za kilka lat trzeba było wymienić samą końcówkę. Kabel zwinięty w luźną pętlę o średnicy około 20 cm i zabezpieczony opaską nie obciąża złącza i ułatwia ewentualną naprawę.

Treat Assignment Help

Mar 06, 2020

Get professional Essay Writing Services. We will provide you best essay writer in your subject! They will deliver your 100% original, plagiarism-free paper on time.To know more services : Project Management Assignment Help | Marketing Assignment Help | Computer Science Assignment Help | English Dissertation Writing Services

Jan 03, 2024

Najnovšie články

Typy tonerových náplní.

131Komentáre

Zanechaj odpoveď Cancel Reply

Naše značky

INFORMÁCIE

Môj účet

OBĽÚBENÉ

Kontakt

0911 242 377